سوت كشدار و غمناك يك كشتي ، خنكاي صبح را از روي صورتش پراند . سوزنكهاي آفتاب نرم و ملايم  پوستش را غلغلك مي دادند و موج ظريف خنكي را مي راندند . دلهره ، همراه با بيداري ، غريزي و ناآگاه ، ته دلش رشد كرد . اضطراب مرموزي كه داشت چيره مي شد ، شلوغي هاي توي فكر ، اول كند و خواب و بيدار ، جنبنده ، قاطي و در هم شونده و مزاحم ، گسترش مي يافتند ، منتشر مي شدند و كش مي آمدند تا بيرون از فضاي ذهن ، تا بيرون از حياط كوچك كاهگلي و سايه ساز نخلها و صداي فاخته ها ، تا شهر ، تا كارخانه ها ... تا صدا و ازدحام و تشويش درگيري و بي اعتمادي . از آن صبح هاي خنكي بود ـ همراه با بوي علف تازه و دولكهاي تازه شكفته ي نخل ـ كه يادت مي رفت توي دل تابستان هستي و آفتاب كه خودش را به نيمروز برساند ، گرمايش پوستت را مي كند .

عبود به پهلو غلتيد . فيدوس (1) اول ، سه نوبت پشت سر هم كشدار و منظم ، آژير كشيد حالا ساعت هفت بود . تا فيدوس دوم يك ربع و تا سومي نيم ساعت وقت بود . با خود گفت:

ـ‌  امروز غير از روزهاي ديگه س

تقلا كرد موج مزاحم شلوغي ي درون را براند . دوباره گفت :

ـ  امروز مث هر روزه ، اما سر كار نمي ريم

ياد دوستانش افتاد ـ صالح ، فخرو ، باقر سياه ، و بقيه ـ كه صداي آژيركارخانه ، برش گرداند از آنهمه گستردگي ي خيال و آنهمه تشويش . سكوت را مجسم كرد كه تمام امروز و شايد روزهاي بعد ، كارخانه و كارگاهها را قبضه مي كرد . فكر كرد   كرين (2) ،‌ پهلوان روي اسكله ي 22 بار تخليه نمي كرد و اهرمش همچون بازوي غولي اهريمني رو به آفتاب مي ماند و برج  كت كراكر (3) كوره ي عظيمش نمي سوخت و در خاموشي ي وهمناك مي ماند.

با خود گفت:

ـ  به حرف آسان است . تكرار نبوده كه عادت كرده باشي . چيزي مثل عصيان ، نافرماني و خشم .

صداي زنش صبريه روي افكارش نشست :

ـ پاشو ديرت ميشه ها ....

با تنبلي از رختخواب در آمد . زنش را ديد كه توي اتاق ، روبه روي آئينه داشت گل طلايي ي بيني واره اش را به بيني مي زد . زن توي آئينه خنديد . موج مهربان خنده ي صبريه ، شاد و گذرا ، به دلش نشست . گفت:

ـ امروز نمي رم ..... بقيه م نمي رن .

زن برگشت  رو به او ايستاد و با نگاهي كه حالا نمي خنديد و پر از تعجب بود . بر اندازش كرد . اضطراب ، ارام آرام در چهره ي زيبايش رنگ داد و رنگ گرفت . چيزي نپرسيد . فقط نگاه كرد : مثل هميشه ،‌ساكت و آرام . مرد دلش مي خواست زن حرفي بزند يا عصباني بشود ، اما صبريه مشكل را حس كرده بود و تنها با بردباري به او نگاه مي كرد . نگاهي كه انگار ، با دو گله ي آتش  عبود را مي سوزاند . عبود بروي خود نياورد ، اما بي حوصله بود و دلشوره داشت . بعد از صبحانه منتظر شد : منتظر يك اتفاق نيامده  ، يك حادثه ، يك توطئه ي پنهاني كه كسي در درونش با دلهره آنرا پيشبيني مي كرد چيزي كه مزاحم بود . با بلند شدن تدريجي ي آفتاب ، نگراني ي مرد بيشتر شد . بي هدف رفت سر وقت طماطه ها و به ساقه و داربستشان ور رفت . بعد آمد بيرون . حالا آفتاب ، استوار و مسلط ، وسط آسمان بود و روي نخلستان سيطره داشت . آمد كنار نهر و به تنه ي  برحي (4) ي پير تكيه داد . فاخته اي روي شاخه ي نخلي ، غمناك مي خواند . عبود ، اول خوشش آمد اما بعد كه يك بند و يكنواخت ادامه داد عصباني شد . انگار ترجيع بند بدمزاحمي را مجبور بود بشنود . باقر سياه را كه از دور ديد ، صداي فاخته يادش رفت . از باريكه ي راه كناره مي آمد و پازنان دوچرخه اش را مي راند . شك برش داشت و بي جهت نگاهش به آسمان ، به بالاي برج كت كراكر ، كشيده شد . بالا خبري نبود . آسمان صاف و صاف بود . دودهاي ديروز و روزهاي پيش را باد تارانده بود . باقر سياه كه رسيد ، او دلش بد آورد . دوچرخه را سينه ي خاكريز نهر ول كرد و عرق از پيشاني گرفت ، دستهاي درشت سياهش را به شلوارش ماليد ، و يك دم نگاهش كرد . دماغ عقابيش تيره بود . دور چانه اش سوزنكهاي ريش دوروزه اش رنگ خاك داشت ، لبخند هميشگي روي چهره اش نبود و چشمانش خبر بدي را بروز مي داد . اگر حرف هم نمي زد ، مي توانست نگاهش را بخواند . بي طاقت پرسيد :

ـ ها ...؟

باقر اين پا و آن پا كرد و به صداي فاخته گوش داد . بعد گفت :

ـ ناكسا !

عبود گفت :

ـ‌ حرف بزن باقر

باقر سياه به نهر نگاه كرد آب داشت جزر مي شد و به دريا بر مي گشت . گفت :

ـ ‍‍ c   برانج (5)    .....P.O.D (6)   و پيت لاين (7)

ـ خوب كه چي ؟

لازم نبود بپرسد . باقر سرش پايين بود ـ تپيده ميان شانه ها  ـ و دمق و سخت دلخور مي نمود . آفتاب اريب مي تابيد روي صورتش و سايه ي درشتش را توي نهر كج و كوله مي كرد عبود ديد دارد داغ مي شود بي هوا با نك پا سنگ ريزه ها را توي نهر مي غلطاند . صداها با تقه و ضرب در شقيقه هايش مي كوفت و درونش آشوب مي شد . حس كرد انگار زهرابه اي تلخ  در رگانش جاري شده . شنيد كه باقر سياه گفت:

ـ اول P.O.D ،‌  پشت سرش پيپ لاين ، و كولر شاب . گمانم شب رفته ن ديدنشون .

و او آرام و دلخور گفت :

ـ ياتر سوزوندشون .

آفتاب ديگر وسط آسمان مايل شده بود و كج مي تافت و سايه ي درختها  را دراز تر نقش مي كرد ، اما گرمايش همچنان بود نهر نشست كرده با رنگي تيره در مخلوطي از رسي و دودي رو به دريا بر مي گشت . عبود دوباره پرسيد :

ـ شيپينگ ( 8) چي ؟

باقر بجاي جواب خم شد و كلوخه اي از روي زمين برداشت ، نخلي را كه فاخته روي آن مي خواند نشانه گرفت ، و سنگ را پراند . شاخه ها بهم خوردند. فاخته پر زد و صدايش بريد . عبود نگاهش كرد و دوباره پرسيد :

ـ‌ كشتي راني رو ميگم  ، اون جا چه خبر ؟

ـ تك و توكي نرفتن

وقتي به باقر نگاه كرد ، او را واخورده و كلافه ديد چهره اش پير و چشمانش مات و كدر مي نمود . هيچ وقت او را به اين حال نديده بود . ضربه چنان كاري بود كه پاك دگرگونش كرده بود . در نگاهش خشم و نفرت موج مي زد . عبود آهسته گفت :

ـ پس قالمون گذاشتن

ـ حتي يه روز طاقت نياوردن

ديد ديگر تحمل نگاه سنگين باقر سياه را ندارد . توي دلش گفت :

ـ وايسي و بذاري باقر با نگاهش پوستت رو بكنه ؟

و باقر پرسيد :

ـ حالا چكار كنيم ؟

او حرفي نداشت كه بزند . چه مي توانست بگويد ؟ اما وقتي ديد باقر سياه همچنان منتظر ست گفت :

ـ‌ منتظر مي مونيم

باقر چمبك زد و روي نك پا نشست و گفت :

ـ كه بيان و تو مرده مون بگردن ؟

عبود فقط گفت :‌ لاكردار .....

و راه افتاد از كناره ي  نهر ـ كه حالا داشت جزر مي شد ـ بطرف شط رفت . شط ، در گستره ي آبي ، موج در موج مي غلطيد و بدريا مي رفت . نسيمي ، هم سطح موجها ، شناور مي آمد و خنك و نرم ساحل را فرا مي گرفت . اما نگراني دور و بر عبود را پر كرده بود . وقتي به خانه بر مي گشت ، خورشيد داشت توي ابرها لخته  لخته مي شد و سپس توي آب ول مي شد ، موجها رنگ و جلايي طلايي مايل به سرخي داشتند و روي هم كه مي غلطيدند حبابها ي طلايي در فضا مي تركيدند ، و نخلستان داشت در تيرگي ي اندوهناك غروب فشرده مي شد .

پانوشت

ــــــــــــ

1ـ‌ آژير كارخانه ها 2ـ جرثقيل  3ـ‌ دستگاه پالايش  4ـ درخت خرما  5ـ‌  اداره ساختمان  6ـ‌ كارخانه بشكه سازي 7ـ لوله سازي  8ـ‌ كشتي راني  

                                                                                          لوح / دوره دوم شماره اول تیر ۵۹