حقيقتِ ساده

8/8 من

tafa — Sun, 08 Nov 2009 20:41:18 GMT

۸/۸ برای من فقط یاد آور یک چیز است این که رقص واژه ها در گتوند به پایان می رسد حالا گیرم که مجبور باشم بگذارم خاک ها بنشیند و خلایق هر جنگولک بازی در بیاورند که ۸/۸/۸۸ چه و چه....

این تویی در آن طرف ، پشت میله ها رها

این منم در این طرف، پشت میله ها اسیر

دست خسته ی مرا.....

کمد آقای ووپی

tafa — Sun, 25 Oct 2009 21:31:18 GMT

خوب مسئله اين است كه من اصولا نمي توانم يك جا بنشينم !‌دست خودم نيست . هميشه در يك لحظاتی چيزی درونم فرياد ميكشد و مي گويد كه حالا وقتش است بايد شروع كنی و شروع مي كنم . سراغ دوستان مي روم نقشه ميكشم طرح مي ريزم و بعد هم اجرا سال 77 وقتي انجمن قصه را شروع كردم چيزتازه ای بود در دزفول سابقه نداشت عده ای دور هم جمع بشوند و از محمود و گلشيری و بورخس و ... حرف بزنند و تازه برنامه را علنی كنند و اطلاعيه بدهند كه بياييد قصه گوش كنيد نقد قصه گوش كنيد و از اين حرفها اما شد و راه براي ديگران هم باز شد شاعران هم جرات پيدا كردند و جلو آمدند ده سال گذشت همه چيز مثل چرخ و فلك چرخيد و چرخيد و هركی سبك وزن بود بيرون پرتاب شد آنهايی كه ماندند چيز هايی كم داشتند هميشه فكر می كردم چی كم دارند اين بار به جای اين كه منتظر صدای درونم باشم رفتم سراغ (كمد آقای ووپی) و همانطور كه حدس مي زدم همه چيز رو سرم آوار شد ولی خوبی اش اينجا بودجوابم را پيدا كردم با اين تفاوت كه هم تنسی هم چارلی هم ووپی يك نفر بودند

( نقد ادبی ) اين جوابی بود كه دنبالش بودم حالا وقتش رسيده بود كه جدی جدی نقد ادبی را دنبال كنيم بايد برميگشتيم و دانسته هامان را به روز می كرديم بايد می ديديم چی نوشتيم چی نوشتند چی خوانديم چطوری خوانديم و چی دستگيرمان شده . دست بر قضا دو نفر از اهالی وبلاگستان که اتفاقا مدرس دانشگاه هم هستند (كتابفروشی سبز)ی راه انداختند كه در نوع خودش در اين شهر بديع بود گفتند می خواهيم هم كتاب بفروشيم هم كتاب معرفی كنيم كار فرهنگی كنيم بقيه را با كتاب آشتی بدهيم و از اين حرفها منهم از خدا خواسته طرح و نقشه ام را بردم آنجا استقبال كردند و اين شد كه اولين جلسه ی نقد ادبی را جمعه ی گذشته بر پا كرديم در همان كتاب فروشی و در كنار همان كتابها با چند تا صندلی عاريتی ( كه ده هزار تومان ) برايم آب خورد يك ميز و پنجاه نفر آدم كه فكرش را نمي كردم . دلگرمی خوبی بود من فقط پانزده نفر را دعوت كرده بودم اما سی و پنج نفر ديگر آمدند و تشويق كردند و با حرارت تا آخر بحث ماندند و من فهميدم كه كمد آقاي ووپی هيچ وقت اشتباه نمی كند

قرار است صبح جمعه ی اول هرماه اين داستان ادامه پيدا كند با خيلی ها صحبت كردم هر بار نويسنده يا منتقد و مترجمی را دعوت خواهم كرد تا با جديت ( نقد ادبی ) را دنبال كنیم جلسه ی اول از ( سيد عزيز رودبندی ) مدرس ادبيات انگليسی خواستم در باره فرماليستهای روس كه نظرياتشان شاكله ی نقد ادبی معاصر است شروع كند و آنها را بريزد روی دايره كه ريخت و بحث خوبی داشت بعد از اين هم برنامه ی ماه بعد را از همين طريق معرفی مي كنم صندلي ها را هم بيشتر ميكنيم تا مثل جلسه ی اول كسي سر پا نايستد . جلسه ی دوم ششم آذر ماه است ساعت ده صبح و مجموعه داستان (هجوم آفتاب) نوشته ی قباد آذر آيين كه با حضور خودش نقد می شود كسان ديگر ی هم خواهند آمد اما چون تا اين لحظه قطعی نيستند معرفی نمی كنم . پس صبح جمعه ی اول هرماه كتاب فروشی سبز خيابان شريعتی بين خيام و فردوسی ساعت ده

دل تنها

tafa — Wed, 14 Oct 2009 06:02:18 GMT

بازم داری می باری

ای دل تنها

هيچی ازت نمونده

ای دل تنها

اون كه رفته ديگه رفته بر نمی گرده

بسّه چش انتظاری

ای دل تنها

رو كی قسم می خوردی

ای دل تنها

واسه ی كی می مردی

ای دل تنها

بشكنه اين دستايی كه نمك نداره

جواب خوبی بديه

ای دل تنها .....

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

علی عبد المالکی آن را خوانده نمی دانم کی سروده اما وصف حال منه

دو نظر

tafa — Sun, 06 Sep 2009 10:49:18 GMT

دو نظر در باره ی ادبیات داستانی

اینجا و اینجا

قهرمانی که هیچ گاه از او تجلیل نشد

tafa — Thu, 03 Sep 2009 11:20:18 GMT

شهریور برای ما یاد آور جنگی است که هست و نیستمان را به باد داده و می دهد و خواهد داد !! کاری البته به این قضیه ندارم که یاد آوری اش زجر آور است . امادر جنگ اتفاقات دیگری هم افتاد . زندگی در زیر بارش گلوله و موشک و آدمهایی که از زندگی خود گذشتند تا دیگران زنده بمانند ، مفهومی ساده که باورش مشکل است . شاید امروز که زمان زیادی از آن دوران گذشته بشود به راحتی از کنار آن گذشت اما کافی است کمی صبر کنیم و به عقب برگردیم . تصور کنید :

رزمنده ای قسمتی از یک بمب خوشه ای عمل نکرده توی رانش گیر کرده است . هرلحظه امکان انفجار وجود دارد . جوان است . درد میکشد ، بیهوش نیست و خونریزی دارد . با دردسر به تنها بیمارستان فعال شهر منتقلش میکنند ــ بیمارستان افشار دزفول که سالها قبل به دست خیری انساندوست بنا شده است ــ پرستاران و پزشکان نزدیک نمی شوند ، بيمارستان را تخليه ميكنند می ترسند نکند بمب منفجر شود . اما جوان باید عمل شود تا بمب خارج و خنثی شود . ولي مگر می شود چاقوی جراحی را به بمب آماده ی انفجار نزدیک کرد ؟ دل شیر می خواهد . چه کسی دارد ؟ خنثی کننده ی بمب می آید، وارسی میکند و نظرش را میگوید : «هرلحظه امکان انفحار هست بخصوص در اتاق عمل که امواج رادیویی و اشیاء فلزی وجود دارد » عمل غیر ممکن می نماید . باید منتظر ماند؟

جوان درد میکشد . ماندنش در بیمارستان جان بقیه را هم به خطر انداخته است . چکارش کنیم؟ حتما از ذهن خیلی ها گذشته : از بیمارستان خارجش کنیم تا جایی بمب منفجر شود ... یا .. خودمان منفجرش کنیم ... اما از ذهن یک نفر چیز دیگری میگذرد ، یک پزشک یک جراح : من عملش میکنم . کسی باور نمی کند همه آنرا خودکشی می دانند می خواهند منصرفش کنند نمی پذیرد غیر ممکن است کسی برای دستیاریش در اتاق عمل پیش قدم نمی شود کار سخت تر می شود اما ...سرانجام « بهمن » می پذیرد بهمن بلنده هنرمندی که بعد ها فیلمسازقابلی می شود و ... تیم خنثی کننده هم آماده است اتاق عمل را آماده می کنند دکتر مصمم است. باید در لحظه بود تا جرات تصمیمش را بتوان درک کرد. گو آنکه حتی در آن صورت هم درک وضعیت آسان نیست وقتی بدانی همه چیز به مویی بند است کوچکترین اشتباه یعنی مرگ همه اما دکتر دست به کار می شود دکتر ناصرتابش مردی که جسارت وجرات و تعهدش یه سوگندی که یاد کرده از او قهرمانی می سازد که بایست در برابرش سر تعظیم فرود آورد هرچند زمانه با او اینچنین نکرد و هیچگاه ارزشهای تصمیم شجاعانه اش و عمل جراحي موفقیت آمیزش و آنهایی که با او به اتاق عمل رفتند در جامعه ای که خیلی چیز ها کم دارد بر ملا نشد و زیر غبار زمان فراموش شد .

این چند سطر را به پاس قدر شناسی از او و یارانش در آن لحظات پر اضطراب تقدیم میکنم . شرح کامل ماجرا را هم می توانید اینجا ببینید و بخوانيد

اعتـــراف میکنم پس هستم

tafa — Thu, 20 Aug 2009 21:37:18 GMT

شاید اگر می توانستم به این ده سوال جواب بدهم برای « این سه سال » به خودم تبریک میگفتم:

چرا فکر می کنم حقیقت به سادگی خوردن هندوانه است ؟

چرا فکر میکنم حقیقت تا باز نشود شیرینی و فتیری اش معلوم نمی شود ؟

چرا فکر میکنم وکیل وصی حقیقتم ؟

چرا هرکس چند سالی با من جوشید ـ بعد از این که پی برد کارهایی از دستم بر می آید ـ به این نتیجه می رسد که باید نابود شوم ؟

چرا همیشه بر علیه خودم حرف می زنم ؟

چرا نمی توانم دروغ را تحمل کنم ؟

چرا بلد نیستم حرفهای خوب ! بزنم ؟

چرا بلد نیستم مسامحه کنم ؟

چرا رفاقت و هم پیاله گی چند ساله هم نمی تواند چشمم را بر حقیقتی که می بینم ببندد ؟

چرا ۱۰۹۵ روز بعد از سی ام مرداد ۸۵ این هندوانه را باید به نیش بکشم ؟

یک بیانیه ی خجالت آور برای چند پتو

tafa — Sun, 09 Aug 2009 22:11:00 GMT

یک بیانیه ی خجالت آور و خیز برداشتن برای چند پتو ی ۱۵۰۰۰ تومانی حاصل نکوداشت روز خبرنگار در دزفول بود :

این بیانیه هشت بند داشت در بند اول خبر نویسان متعهد شده بودند به ارزشهای اسلامی پایبند باشند در بند دوم خبر نویسان قرار است تلاش کنند تا با همکاری مسئولان برای شفاف سازی عملکرد آنها همت !! کنند در بند سوم خواستار تلاش مسئولان ( و نه خودشان ) برای ارتقای نقش خبرنگار ( خبر نویس فعلی) شدند در بند چهارم از مسئولان خواسته شده بود به (نیاز های اساسی ) خبر نگاران ( ایضا خبر نویسان ) که همانا رفع مشکلات معیشتی !! است توجه کنند در بند پنجم متعهد می شوند برای تحقق مردم سالاری دینی ( ونه وظیفه ی ماهیتی خبرنگار و وجدان و عدالت خواهی و این دست خزعبلات ) بی طرف باشند !! در بند ششم پیگیری (مطالبات) شهروندان ( بخوانید خبرنویسان ) یک اصل و یک محور کاری خواهد بود در بند هفتم تلاش برای ایجاد فضای قانون محور برای رفع( مشکلات)و بلاخره در بند هشتم که شاه بند این بیانیه است لب کلام آمده که از بس تهوع آور است کامل می آورمش : جامعه مطبوعات و اصحاب رسانه از مسئولان و متولیان امور فرهنگی انتظار دارند همانطور که اصحاب قلم همیشه همراه و همگام با آنها هستند بر اساس یک تعهد و تعامل و ادای دین نسبت به جامعه مطبوعات در خصوص رفع تنگناها و تبعیض در خصوص سیاست های تشویقی و حمایتی به خبر نگاران مثل هدایای رئیس جمهوری و تسهیلات و.... اهتمام ورزند

حالم از همه ی خبر نویسانی که اینچنین دریوزه وار چشمشان را بر همه ی آنچه بر جامعه ی مطبوعات و خبر نگاران زحمت کشی که کوله ی زندگی شان را از این مجله به آن مجله و از این روزنامه به آن روزنامه کشیده اندو آخر سر پشت میله ها آرام گرفته اند می بندند به هم می خورد

صدای زنی از دور دست

tafa — Fri, 17 Jul 2009 22:23:18 GMT

این روز ها هیچ طور نمی توانم جور دیگری باشم در خانه در محل کار ، خیابان و یا در جمع های ادبی . در انتخابات کذایی شرکت نکردم چون فکر می کردم حداقل می توانم از دزدیده شدن رای ام جلوگیری کنم اما هر صبح هنگام خوردن صبحانه خیال میکنم که روز قبل با کسی دعوا کرده ام و موقع پایین آمدن از پله ها مدام ذهنم را مرور میکنم تا می رسم پایین و چشمم به خیابان و آدمها می افتد....

چیزی نیست جز حس مشمئز کننده ای که مثل غبار توی ذهنم وول می خورد . همیشه دلم میخواست بیست سالگی ام را در ۱۳۴۰ جشن می گرفتم و سی و هفت سالگی ام را سال ۱۳۵۷ اما این روز ها برای این آرزو به خودم لعنت میگویم .همان بهتر که نبودم و ندیدم . برای آنچه را هم خواندم و فهمیدم و شنیدم فکری کرده ام :

الیسا را خیلی دوست دارم صدای این ستاره ی لبنانی به من آرامش میدهد و می توانم در لابه لای ترانه های عاشقانه اش خمار بشوم ، به هیچ چیز بدی فکر نکنم ، چشمهایم را ببندم و اشک بریزم ترانه ی ـ اجمل احساس ـ را از بقیه آثارش بیشتر دوست دارم و.... دلتان اگرخواست می توانید گلچین آنها را از اینجا دانلود کنید

أجمل احساس في الكون
قشنگترين حس در تمام دنيا
انك تعشق بجنون
اين است که ديوانه وار عاشق بشوي
وده حالي معاك
و من اين حس را همراه با تو دارم
خليتني أعيش ايام
باعث شدي که من روزهايي رابا تو زندگي کنم
مليانه بشوق و غرام ذوبني هواك
سرشار از عشق و اشتياق و در آتش عشقت ذوب شوم

عاشقك بجنون روحي انا
وجود من ديوانه وار عاشق توست
قلبي المفتون كله منا
تمام قلب من سرشار از اميد به عشق توست
وياك بيعيش احلى هنا
و همراه با تو با بهترين خوشبختي زندگي میکند
حبيبي انا ياروحي انا
عزيز من, وجود من

يا ويلي ياناري
اي واي از آتش عشقم
قولي ازاي اداري
به من بگو چگونه عشقم را پنهان کنم
شوقي ولهفه قلبي فقربك حتى واحنا سوي
حتي زماني که با تو هستم قلبم سرشار از اشتياق و شور و شوق است
بتنور سنيني وبيكبر حنيني
تمام سالهاي زندگيم را نوراني مي کني و عشق من روز به روز بيشتر مي شود
قرّب مني تعال في حضني واملا حياتي هوا
به من نزديکتر شو و به آغوش من بیا و زندگيم را سرشار از عشق بگردان

بعد از آن گرد و غبار!

tafa — Fri, 10 Jul 2009 00:33:18 GMT

نكو داشت روز قلم را در حالي برگزار كرديم كه :

فكر نمي كرديم در آن گرد و غبار دوستاني بهتر از آب روان اينچنين به گرمي دعوتمان را پاسخ دهند

فكر نمي كرديم بشود لبخند به لبان استاد سخاوت نشاند

فكر نمي كرديم مجري برنامه ناگهان تصميم بگيرد ناپديد شود !! ومن مجبور بشوم بارش را به دوش بكشم و تا پايان برنامه نگرانش بشوم كه نكند اتفاقي افتاده است برايش غافل از اين كه....

خيالي نيست

همه دوستان كه بهتر از آب روان نيستند

فكر نمي كرديم جمعي از بهترينها در كنار هم باشند و ناچار بشويم به تعدادي بسنده كنيم : حسن فريدي ، مجيد زركي ، حسين بذرافكن ، ارمغان بهداروند ، سياوش سبزي ، احمد حسيني ، احمد عبدالهي ، علي كلانتر ، علي اميدي، مهدي متين راد ، خانم ميريه و آخرينشان استاد سخاوت كه بخشي از نمايشنامه ي هذيان را به زيبايي و حرارت خواندند

از همه ي دوستاني كه آمدند شعر خواندند ، داستان خواندند ، موسيقي اجرا كردند ، فيلم ساختند و همه ي آنهايي كه ديدند و شنيدند و تشويق كردند و لبخند زدند ممنونم اين بهترين نكوداشت روز قلم در پنج سال گذشته بود

یک روز متفاوت برای دزفول!

tafa — Thu, 02 Jul 2009 10:18:33 GMT

اينروزها بايد به دنبال مفري گشت تا از فضاي سنگين و غبار آلود ي كه چشم چشم را نمي بيند بتوان جايي را ديد

بچه هاي انجمن قصه دزفول امسال هم برنامه ي مفصلي تدارك ديده اند. روز قلم بهانه اي است كه در اين چند سال و در اوج تابستان اهالي ادبيات را دور هم جمع میكنند تا براي چند ساعتي هم كه شده به در مشترك خود بیاندیشند

برنامه ي امسال يك تفاوت مهم هم دارد و آن پاسداشت سه دهه فعاليت ادبي مرتضي سخاوت است مردي كه با نمايشنامه هاي آوانگاردش نقش مهمي در فضاي ادبي دزفول و خوزستان داشته است اجراي بسياري از آثار او در پايتخت و خارج از كشور از او چهره اي خاص در ادبيات نمايشي ساخته است

بنابراين وعده ي ما دوشنبه پانزدهم تير ماه ساعت پنج و نيم مجتمع فرهنگي سينمايي دزفول

شعر ميخوانيم ، قصه ميخوانيم ، فيلمي را كه سیدمرتضي سبزقبا در باره ي آقاي سخاوت ساخته ميبينيم و كمي هم موسيقي ميشنويم . يادتان نرود اگر اين حوالي هستيد از دستش ندهيد